خب . حالا براتون از جلسه دفاع از تز یا وایوا (VIVA)بگم. انگار همین دیروز بود که از اولین امتحانم به زبان انگلیسی نوشتم...زمان مثل برق میگذره! اینجا اگه شما دانشجوی "دکترا" یا "فوق لیسانس با تز" باشید وقتی همه مراحل تز رو انجام دادید و کارتونو به سرانجام رسوندید -برعکس ایران که خیالتون راحته که مدرک دیگه دستتونه – میرسید به اصلی ترین مرحله که همون "دفاع از تز" یا به اصطلاح "وایوا" هستش.
اینجا برخلاف ایران دفاع از تز مصیبتیه! تو ایران که درواقع عملا دفاع از تزوجود نداره و اون جلسه ای که برگذار میشه درواقع ارائه تزه و درحقیقت جلسه دفاع در واقع فقط اسمش دفاعه چراکه دانشجو کارشو تو یه مدت کوتاه ارائه میده و نمره همه هم که بین 18 تا بیسته! باید تو ایران اسم این جلسه رو بزارن ارائه تز یا اصلا به قول خود بچه هایی که ایران فوق گرفتن جلسه "شیرینی خورون" ! چون تو ایران تو جلسه ارائه همه دانشجو های متفرقه هم میتونن بیان و شخصی که میخواد دفاع کنه هم برای همه شیرینی میگیره و اینحرفها ! ولی جلسه دفاع تو مالزی داستان دیگه ای داره!
اول اینکه در این جلسه دو ممتحن از خود دانشگاه و یک ممتحن از خارج دانشگاه (جمعا سه ممتحن) حضور پیدا میکنن به علاوه "چیرمن" یا رییس جلسه و دیگر هیچ! کس دیگه ای حق ورود به جلسه رو نداره. غالبا سوپروایزر (استاد راهنما) شما هم نباید بیاد سر جلسه ولی اگه خرش بره میتونه حاضر بشه ولی حق حرف زدن نداره! برعکس جلسات ارائه ایران ، اینجا جلسه دفاع خیلی طول میکشه بین 2 تا سه و بعضا چهار ساعت! و در این مدت ممتحنین حسابی سعی میکنن شما رو فیتیله پیچ کنن! و در نهایت حتی ممکنه کار شما رد بشه! که یعنی باید برگردید و تز رو دوباره انجام بدید! پس از این جلسه دفاع طولانی ، کمیته ممتحنین یکی از تصمیمات زیر رو میگیره: قبولی ممتاز (این نوع قبولی صرفا یک اسم دکوریه! یعنی تز شما هیچ ایراد اطلاعاتی و نگارشی نداشته! من تا حالا نه دیدیم نه شنیدم تز کسی رو اینجوری قبول کنن). قبولی با تصحیحات جزئی ( فقط عده کمی اینطوری میتونن وایوا رو پاس کنن! باید کارتون خیلی درست باشه) قبولی با تصحیحات کلی ( اکثرا با این عنوان وایوا رو پاس میکنن) . ری وایوا (Reviva – یعنی شما نتونستید از تزتون خوب دفاع کنید باید چند ماه دیگه دوباره بیاید دفاع) و Resubmission ( یعنی کار شما کلا غیر قابل قبوله و باید برید دوباره انجام بدید!) . متاسفانه این اواخر سختگیری خیلی زیاد شده و دارن بعضی هارو سر وایوا کله پا میکنن! خلاصه اگه شانس داشته باشید و تصحیحات بخورید تازه یک داستان جدید شروع میشه! به شما دو ماه وقت میدن که برید تصحیحات رو انجام بدید و از ممتحنین مربوطه امضا بگیرید! حالا مگه ممتحن ها به این سادگی امضا میکنن؟ پیرتون میکنن! ده دفعه باید بری و بیای و هی تزت و کم و زیاد کنی تا رضایت بدن!
متاسفانه برخلاف خیلی از کشور های جهان ، تحصیلات تکمیلی تو ایران بدلیل نبودن امکانات و بعضا پایین بودن سواد اساتید شده یک کار سر هم بندی و سنبل بازی! تو اکثر کشور های توسعه یافته تحصیلات تکمیلی به این منظور ارائه میشه که واقعا سطح علمی دانشجو رو ببرن بالا و تا مطمئن نشن شما کار علمی ارزشمندی انجام دادید نمیذارن فارغ التحصیل بشی اما تو کشور ما امکانات که نیست استادم که حال نداره دانشجو هم که از خدا خواسته میخواد زودتر مدرکشو بگیره و بره وارد بازار کار بشه! مثلا همین پسره کیه تو همه سریال هام هست قیافه شم شییه ناله میمونه! پوری سرخه ؟ پورو سورخو؟ یه همیچین چیزایی! این میگه من دانشجوی دکترای گیاه پزشکیم! (احتمالا با گرایش آبیاری گیاهان زیر دریا!) . حالا من موندم یک دانشجوی دکترا چجور با موهای سیخ سیخی میتونه هفته ای دو تا سریال (اون هم از نوع رقیق) بازی کنه؟ اینجا اگه دانشجوی دکترا حداقل چهار روز در هفته از صبح تا عصر نره دانشگاه باید قید دکترا رو بزنه! از این گذشته اینجا غالبا سوپروایز (استاد راهنما) هروز چکتون میکنه ببینید هستید یا نه اگر نباشید که خدا بدادتون برسه. گذشته از این اگه خیلی خوش شانس باشید و استادتون کاری بکارتون نداشته باشه انقدر کار میریزه سرتون (تهیه مقاله، شرکت در کنفرانس، درس دادن به لیسانس ها....) که شب و روزتونو با هم قاطی میکنید! چه برسه به سریال!
این موضوع چیزیه که خود بچه هایی که ایران فوق گرفتن و اینجا دارن دکترا میخونن هم بهش معترفند و نمونه هاییش تو وبلاگ سایر مالزی نویسها مثل مهندس جوان و مینا کبودر آهنگی بار ها گفته شده. مثلا یادمه خانم کبودرآهنگی یکدفعه تو یکی از مطالبش نوشته بود که برای تزش از یکی از استاد های ایرانش کمک گرفته و اونهم دوتا کتاب بهش معرفی کرده که عین هم بوده و کلا شاید یک صفحه میشده از توش مطلب در بیاره! ودر جواب اعتراض خانم کبودر آهنگی، استاد مذکور با تعجب گفته از روی این دوتا کتاب میشه چندتا تز نوشت! و دست اخر هم ایشون رو تشویق به ارائه رفرنس های جعلی کرده!
هنوز هم که هنوزه برای بچه هایی که دارن در دانشگاههای به اصطلاح رده بالای ایران درس میخونن نوشتن مقاله بین المللی مثل رویاست! خیلی هاشون متاسفانه اصلا نمیدونن " آی اس آی" چیه ژورنال کدومه و با همین وضع فوق لیسانس و دکترا میگیرن! دلشونم خوشه که مثلا از امیر شریف! فارغ التحصیل شدن! من خودم شاهد بودم یکی از دوستام که تو امیر کبیر درس میخوند کل تز فوق لیسانسشو روی یک مقاله که یکی براش از خارج فرستاده بود بست! خیلی از بچه هایی که همینجا دارن دکترا میخونن و از دانشگاههای معتبر ایران هم فارغ التحصیل شدن هیچ مقاله بین المللی ندارن! و این یعنی فاجعه! چون هیچ دانشگاه درست و حسابی در دنیا اجازه نمیده دانشجوی تحصیلات تکمیلیش بدون دادن مقاله و شرکت در کنفرانس فارغ التحصیل بشه. البته در ایران هم بچه هایی هستن که تونستن با همت خودشون (نه استاد و امکانات دانشگاه) سطح علمیشونو ببرن بالا ولی اکثرا این افراد هم از ایران خارج میشن! یعنی اصلا میرن دنبال مقاله دادن که از ایران خارج بشن!
متاسفانه چون تو ایران به دانشجو با سنبل کاری مدرک میدن خیلی از کار هایی که تو ایران حتی در دانشگاههای رده بالا بعنوان تز فوق لیسانس یا دکترا انجام میشه تو خارج از ایران به چشم یک کار در سطح لیسانس بهش نگاه میکنن و ارزش زیادی براش غائل نیستن.همین قضیه هم باعث شده که بهترین دانشگاههای ایران تو رده بندی های جهانی یا جایی نداشته باشند یا در رده های آبرو بری قرار بگیرن! دلیل اینهم همون نبودن امکانات و ضعف علمی اساتیده که با یک تز کم ارزش و کم خرج دانشجوی دکترا رو روانه اجتماع میکنن! وگرنه بچه های ما از نظر هوش و استعداد هیچی از بقیه دنیا کم ندارن و این وسط قربانی اصلی هستن.
خلاصه حرف آخر: اگر فقط دنبال مدرکید بهترین جا ایرانه! میتونید راحت یه کاری رو به عنوان تز سنبل کنید و در طی یک جلسه شیرینی خورون به اسم دفاع ! کارتونو ارائه بدید و با نمره 19- 20 تا آخر عمر پز فارغ التحصیلی از امیرشریف! رو بدید! دیگه نه جلسه چند ساعته دفاع با چند ممتحن سخت گیر نه کارشکنی استاد راهنما نه امضا از ممتحنین و البته نه سواد و سطح علمی!
اینروز ها سخت مشغول انجام امور فارغ التحصیلی هستم حالا بعدا راجع بهش مینویسم. و اما آیلتس! من قبل از اینکه بیام مالزی تو ایران آیلتس آکادمیک امتحان دادم و اورآل 7 گرفتم. سر اسپیکینگ یکم هول شدم و متاسفانه سخت ترین ممتحن هم به من خورده بود! از من پرسید اسمت چیه من فکر کردم میگه شماره تلفنت چنده! خلاصه سوتی شد اول کار دیگه ولی خوب کلا نتیجه خوب شد.
اعتبار آیلتس دو ساله و مثل برق باد زمان گذشت و آیلتس ما هم از اعتبار ساقط شد! تو ایران اینطور که شندیم باید 6-7 ماه رفت تو صف و هزینه اش هم بیشتره بنابرین گفتیم تا اینجاییم بریم دوباره امتحان بدیم! دیگه همه میدونن آیلتس چجوریه از چهار بخش تشکیل شده و اینها دیگه فکر نمیکنم لازم باشه بگم. اینبار اسپیکینگ رو با اعتماد به نفس بهتری رفتم و از اون سوتی ها ندادم! ولی خب چیزی که خیلی واضحه اینه که امتحان آیلتس رو سال به سال سخت تر میگیرن یعنی این امتحانی که من دادم از امتحان سه سال پیش ایران سختتر بود بخصوص لیسنینگ! این موضوع رو با نگاهی به کتابهای آیلتس کمبریج هم میشه فهمید کمبریج 1 خیلی ساده است و به تدریج سخت تر میشه.
نکته دیگه اینکه اسپیکینگ و رایتینگ رو ظاهرا تو مالزی از ایران سخت تر میگیرن و واقعا بد نمره میدن! چون این دو بخش بوسیله ممتحن نمره داده میشه به نظر میرسه ممتحن های اینجا سختگیر تر باشن . به هر صورت اینبارهم خدارو شکر بد نشد و اورآل 7.5 شدم . البته این نیم نمره بیشتر اصلا بدلیل اینکه این مدت مالزی بودم نیست! چون مالزی کشور انگلیسی زبان نیست بنابر این تو محیط نیستید که زبانتون خوب بشه مگر اینکه برید کلاس که فرق زیادی با کلاس های ایران نداره. همه چی بستگی بخودتون داره که همیشه خودتون رو در اتمسفر زبان قرار بدید یعنی لغت یاد بگیرید، فیلم ببینید، اخبار گوش کنید کتاب علمی بخونید و از اینجور کارها!
امتحان ایلتس هم مثل سایر امتحان ها اصلا استاندارد نیست . یعنی کلا هیچ امتحانی تو دنیا استاندارد نیست و نمیتونه توانایی واقعی شما رو نشون بده . تو امتحان ایلتس کلا به نظر من هرکی بین 15 تا 30 درصد توانایی واقعیش رو از دست میده و نمره شما کمتر از توانایی واقعیتون میشه. به نظر من باید یکسری تغییرات تو این امتحان داده بشه. مثلا شما باید این اجازه رو داشته باشید که بتونید هر بخش یا module رو جدا گانه امتحان بدید یا مثلا برای لیسنینگ یک زمان مشخص بدن که بتونید بعضی جاها رو دوباره گوش بدید. قسمت ریدینگ هم سه تا متن داره که واقعا زیاد و خسته کننده است! چه خبره سه تا؟ دوتا پسیج برای سنجش توانایی هرکی کافیه دیگه! برای اسپیکینگ هم اون قسمت اصلیش که یک موضوع میده که باید راجع بهش حرف بزنی بهتره حذف بشه یا عمومی تر بشه! و دست اخر اینکه این چه قانون احمقانه ایه که ایلتس بعد دو سال باطل میشه؟ مگه شما که گواهینامه رانندگی میگیری یا دیپلم و لیسانس میگیری یا هر مدرک دیگه بعد دو سال باطل میشه؟ اگه اینطوریه پس باید همه بعد یک مدت برن دوباره 12 سال بخونن دیپلم بگیرن! البته پر واضحه که این قانون رو برای پول دراوردن گذاشتن دیگه . بجای امتحان دوباره بهتر بود مثلا فقط اسپیکینگ رو دو باره میسنجیدن. یک قانون نا نوشته هم تو ایلتس هست که هر دفعه یکی از module ها رو خیلی سخت بگیرن که شما برای همه بخش ها نتونی نمره برسونی! ضمنا زمان هم وحشتناک کمه بخصوص برای ریدینگ و رایتینگ!
حالا چند تا راهنمایی تجربی:
برای اسپیکینگ: هول نشید! حواستونو خوب جمع کنید ببینید ممتحن چی میپرسه! سعی نکنید بیشتر از اون چیزی که بلدید بکار ببرید مثلا جمله بندی های پیچیده بکار نبرید مگر اینکه واقعا بهش مسلط باشید. شب امتحان کلمه یاد نگیرید که فرداش استفاده کنید که بدجور خراب میشه. از کلماتی استفاده کنید که کاملا بهشون مسلط هستید. خودتون مشتاق به حرف زدن نشون بدید و با صدای مفهوم نه خیلی بلند نه خیلی اهسته حرف بزنید. اونقدر حرف بزنید که ممتحن متوقفتون کنه . تا اونجا که میتونید من من نکنید
لیسنینگ: مواظب باشید رشته سی دی که داره پخش میشه از دستتون در نره! اگه بغل دستیتون رفت صفحه بعد فکر نکنید که شما هم باید برید صفحه بعد! حواستون بکار خودتون باشه. اگه یکجا رشته کار از دستتون در رفت سوال هارو ول کنید و خوب به سی دی گوش کنید تا بره سکشن بعد. بعد تو اون فرصتی که هست برگردید و سوال ها رو بخونید و جواب بدید
ریدینگ: حتما زمانتون رو تنظیم کنید. برای هر متن 20 دقیقه . اگر تو این مدت نتونستید یک متنو تموم کنید ولش کنید برید متن بعد. سوالات معمولا (نه همیشه) به ترتیب پاراگراف هستند. مثلا چندتا سوال اول جوابشون باید تو پاراگراف های اول پیدا بشه و الی آخر
رایتینگ: رایتسنگ یا همون انشا نویسی یک فنه! شاید حتی یک انگلیسی زبون هم نتونه انشای خوبی بنویسه کما اینکه خیلی از ما ایرانی ها هرچند دکتر و مهندس هم باشیم نمیتونیم یک انشای خوب فارسی بنویسیم! پس فن نوشتن رو یاد بگیرید . بهتره در این مورد خاص کلاس برید. موقع نوشتن هم لغت زیاد بکار ببرید.
برای ثبت نام آیلتس اگه میخواید تو کوالالامپور امتحان بدید میتونید برید بریتیش کانسل به این آدرس . یک فرم هم هست که میتونید از اینجا دانلود کنید و پر کنید البته میتونید همون موقع که میرید ثبت نام هم ازشون بگیرید. دو تا عکس پاسپورتی جدید ، اصل و کپی پاسپورت و 550 رینگیت پول نقد!
وقتی از امتحان بیرون اومدم و چهره خسته بچه ها رو دیدم از ته دل ارزو کردم همه بتونن نمره دلخواهشونو بگیرن.
آقا چه بدبختی شد ها! این انفولانزای خریه خوکیه چیه اینو دارم میگم! این مرض های جدید دیگه از کجا میاد هی؟ مالزیایی ها هم که هی دنبال رکورد زدن هستن! بلند ترین برج های دوقولوی جهان! بزرگترین پارک پرندگان جهان ! و حالا هم بیشترین تعداد مبتلا در یک روز! ظاهرا حدود 600 نفر در طی یک روز دچار A(انفولانزای خوکی) شدن! ما هم از ترس اکثر خونه ایم دیگه! بیرون هم که میری پشیمون میشی چون هی باید ماسک بزنی و مواظب باشی و دست بشوری! قبلا تفریح ما یه رستوران رفتن بود که از اونم محرومیم دیگه! من نمیدونم هرچی علم پیشرفت میکنه باید بیماری کمتر بشه چرا هی بیماری های جدید میاد! حالا چند روز پیش تو روزنامه نوشته بود اگه این روند ادامه پیدا کنه Health Curfew اعلام میکنن! حالا من نمیدونم ترجمه اش چی میشه چون Curfew اصولا یعنی حکومت نظامی! پس میشه حکومت نظامی سلامتی! که معنی نمیده ! میشه ترجمه کرد منع رفت و امد سلامتی! که خیلی طولانیه! پس بهتره گفت "کنترل سلامتی"! هر کوفتی هست یعنی همه جا تعطیل باید بکپی خونه! به هر جهت! ماسک یادتون نره میرید بیرون بزنید از این مایع های کوچیک سریع شستن دست که احتیاج به اب هم نداره همراهتون باشه هی دستتونو ضد عفونی کنید
انگار همین دیروز بود راجع به گواهینامه گرفتن نوشتم! کی باورش میشه 2 سال گذشته! ولی دوسال گذشته و ما رفتیم برای تمدید گواهینامه خوشبختانه مثل ایران اصلا دنگ و فنگ نداره . تو ایران معاینه چشم و عکس و کلی فرم و بعد هم گفت دو هفته دیگه حاظر میشه! اینجا فقط برید به یکی از مراکز JPJ (میگن اداره پست هم اینکارو میکنه ولی مطمئن نیستم خودتون تحقیق کنید) هیچی هم لازم نیست ببرید! فقط به ازای هر سال تمدید باید 30 رینگیت بدید ! یک کارت کوچیک صادر میکنه که میشه مکمل گواهینامه قبلیتون هردو رو باید باهم نگهدارید روش نوشته که تمدید شد تا فلان تاریخ. دیگه نه عکس میخاد نه چیزی همون موقع تحویل میگیرید برمیگردید لالا
آنفولانزای خوکی: swine flu
ماسک بهداشتی: surgical mask
تمدید گواهینامه: renewing the driver's licence
دیگه همین فعلا بای!
اینجا خونه هم بصورت flat هست هم آپارتمان ولی اکثریت قریب به یقین ایرانی ها و خارجی ها تو آپارتمان (برج) زندگی میکنن چون امنیتش بالاتره و Security (نگهبان) داره. تازگی ها این دلال های ملکی طماع خوب دندون های بچه پولدار های ایرانی و عرب رو شمردن و اجاره خونه رو بردن بالا! از بس همه اومدن دیدن اینجا قیمت خونه پایین تر از ایرانه ذوق کردن هرچی یارو گفته اینام گفتن ok! (تنها کلمه انگلیسی که بلد بودن!) باری به هر جهت!
خلاصه قیمت اپارتمان اطراف دانشگاهها یه خورده رفته بالا. شما اپارتمان رو به دو صورت میتونید اجاره کنید full furnished (با تمام وسائل- ایرکان، تلوزیون،یخچال...) یا unfurnished (بدون وسائل- یعنی بدون هیچی حتی کابینت و کمد) البته semi furnished هم هست که غالبا شامل یک تخت و کابینت اشپزخونه و یه میز هست.مسلما full furnished اجاره ی بالایی داره.در مورد حومه کوالالامپور اگه بخوام بگم شما نو ساز unfurnished سه خوابه رو میتونید با ماهی حدود 1300 رینگیت و full furnished رو با ماهی 1600-1800 رینگیت اجاره کنید. این خونه ها سه خوابه است که البته اتاق سوم خیلی کوچیکه. تو خود کوالالامپور هم با قیمت تو همین رنج خونه پیدا میشه البته خونه هم هست ماهی 10000 رینگیت! ولی من منظورم یک خونه مناسب و قابل زندگی و قیمت متعادل هست.
اصولا دانشجو ها دو سه نفری این خونه ها رو اجاره میکنن و بسته به اینکه کی بره تو کدوم اتاق اجاره رو تقسیم میکنن. خوشبختانه مثل ایران اینطوری نیست که شما طبقه بالات صاحبخونه باشه و کنترلت کنه و اینها از این خبر ها نیست بعضی وقتها سال به سال صاحبخونه رو نمیبینی و میتونی از طریق اینترنت اجاره رو بدی
موقع بستن قرارداد اصولا باید پول دو ماه رو به عنوان deposit جلو پرداخت کنید یه پولی هم بابت شارژ کلی میگیرن همون اول کار.اصولا رهن و اینجور چیزها هم در کار نیست. حواستون باشه قراردادو خوب بخونید بخصوص قسمت های مالیش رو. تعمیرات ساختمون هم به عهده صاحبخونس نه مستاجر.
خیلی ها ترجیح میدن خونه full furnished بگیرن که دیگه دنبال خرید وسائل نرن و راحت برن بشینن ،بعضی ها هم برعکس! حتی کسایی که طولانی مدت میخوان بمونن اعتقاد دارن به نفعه که خونه بخرن تا اجاره کنن.
به هر جهت پیشنهاد من اینه که چون ما خارجی هستیم بهتره بریم یه جای خوب بشینیم پس موقع اجاره خوبه دقت کنید که
جایی زندگی کنید که ترجیحا نگهبانی داشته باشه، از حمل و نقل عمومی خیلی دور نباشه و به مراکز خرید نزدیک باشه ترجیحا چینی نشین باشه چون چینی ها سرشون تو کار خودشونه و کمتر فضولن.
حالا چند عبارت مفید انگلیسی در این زمینه:
To let :برای اجاره
Deposit :پول ودیعه
Rent : اجاره کردن
Rental :اجاره خونه
owner :صاحبخونه
Tenant :مستاجر
Real state agency: دفتر معملات ملکی
من فکر میکنم مطالب مهم در مورد مالزی رو هرچه زودتر باید تموم کنم امیدوارم که همینطور باشه!
یکی از مطالب مهمی که باید درموردش گفته بشه و کمتر در این مورد در وبلاگ های مالزی نویس اطلاعات داده شده (مگه در وبلاگ های مالزی نویس اطلاعات بدردبخوری هم داده میشه؟) بانکها هستند
در مالزی انواع و اقسام بانکهای خصوصی و دولتی با اسمهای مختلف و عجیب و غریب رو میتونید پیدا کنید بانکهای چینی ، اسلامی ، غیر اسلامی و از اینجور چیزها
بانکها تو مالزی شیک و تقریبا میشه گفت خلوت هستند و برای همین کارهای بانکی سریع انجام میشه علت اصلیش هم اینه که اینجا خیلی از کارها رو میشه با اینترنت و ماشین های به اصطلاح خودپرداز (ATM) انجام داد و مردم اغلب از این روش مدرن استفاده میکنن. مثلا تمام پرداختهای قبوض اب و برق و تلفن و شهریه دانشگاه و حتی پرداخت اجاره خونه و خردید شارژ موبایل و به حساب گذاشتن و برداشتن پول، از طریق اینترنت و ATM قابل انجامه حتی با این دستگاهها میشه چک رو هم نقد کرد!
تو ایران هم تازگی خدمات مشابهی ارائه شده ولی متاسفانه چون خیلی از شهروندان توانایی استفاده از تکنولوژی روز رو ندارن از همون روش بدوی استفاده میشه و برای همین بانکهای ما شانزه لیزه اس!
تو مالزی همه بانکها مجهز به سیستم شماره دهی (نوبت) هستند و معمولا یکنفر مسوله که شما رو در مورد پر کردن فیش ها یا کار با ATM راهنمایی کنه. تو اکثر بانکها کارمندان خوش لباس و شسته رفته هستند و لباس فرم مخصوص دارن مثلا همه کت و شلوار و کراوات یک شکل و یکرنگ استفاده میکنند و خوش برخورد هستند.
در بیشتر بانکها با استفاده از ماشین ATM یا اینترنت نمیشه بیشتر از روزی 3000 رینگیت برداشت کرد یا انتقال داد و برداشت یا انتقال مبالغ بیشتر باید از طریق خود بانک بصورت حضوری انجام بشه.
حتما وقتی میرید بانک تا بطور حضوری کار بانکی انجام بدید پاسپورت یا کپی برابر اصل یا کارت مهاجرت همراه داشته باشید. اگه کارت یا دفترچه بانکتون گم شد یا اگه دستگاه کارتتونو خورد حتما سریعا به همون بانک مراجعه کنید تا اونها رو باطل کنن و براتون جدیدشو صادر کنن.
اما بانکهای معروف تر مالزی حداقل بین ایرانی ها:
CIMB BANK
این بانک پرطرفدار ترین بانک بین ایرانی ها یا حتی میتونم بگم بین خود مالزیایی هاست و بیش از 5.3 ملیون مشتری داره! علتش رو هم من دقیق نمیدونم! این بانک زیر نظر گروه CIMB که دومین ارائه دهنده بزرگ سرویس های مالی در مالزیه و در سنگاپور و تایلند و اندونزی هم فعالیت میکنه اداره میشه
AMBANK
بهترین نوع مستر کارت و ویزا کارت رو این بانک ارائه میده که راحت میشه با اونها از اینترنت خرید کرد.
MAYBANK
بزرگترین بانک و گروه مالی در مالزی که در 8 کشور شرق اسیا فعالیت میکنه.
خوب دوستانی که به اینجا سر میزنید اگه در مورد زندگی تو مالزی سوال خاصی به نظرتون میرسه بگید تا بگم.